آن مرد غریبه

به نظرم هنوز هستند انسان های شریفی که با شرافت زندگی می کنند(یعنی گفتن زندگی باشرافت آسونه ولی واقعا در عمل سخته،چراشو نمی دونم اما..)

یعنی هنوز پیدا میشن انسان های شریفی که سر راهمون قرار میگیرن و طوری برخورد می کنند باهامون که یک بار دیگه انسانیت یادمون میاد.

یکی از انسان های که هیچ وقت فراموشش نمی کنم کسی بود که در حق من  لطفی کرد که اگه اون نبود منم اینجا نبودم.

درسته میگن توی سن ۳-۴سالگی خاطره تو ذهن انسان خیلی نمیمونه،اما عجیبه حادثه ای که توی این سن برای من اتفاق افتاده هنوز دقیق و روشن توی ذهنم هست..یه جورای حک شده…خیل وقت ها یاد این حادثه می افتم و..دوست داشتم بنویسم،بنویسم از مردی که نمی دونم کی بود،یعنی هیچ کس نفهمید کی بود و جون من رو نجات داد…گاهی وقت ها فکر می کنم کاش می دونستم کی بوده…نمی دونم چرا..ولی دوست داشتم که میدونستم

قشنگ یادمه رمضان بود شاید یکی دوساعت مانده به افطار بود.خانه عمه ام دعوت بودیم.ما بچه ها تصمیم گرفتیم که بریم پارک نزدیک خانه عمه البته گفتیم که می خواهیم بریم مسجد .اون موقع من سنم از بقیه کمتر بود..و البته مامان باباهای اون موقع مثل مامانای الان نبودن که اینقدر حساس باشن روی بچه ها ..ما ۴ نفر بودیم،بچه های عمه مون هم ۳نفر..رفتیم پارک کلی بازی کردیم دیگه هوا تاریک شده بود.خیلی خسته بودم کلی هم تشنه ام بود واسه همین به محض اینکه یکی دختر عمه هام گفت من میرم آب بخورم و رفت منم دنبالش دویدم چون آبخوری پارک رو بلد نبودم..همین طور همون مسیری که او رفته بود رفتم نمی دونم چقدر رفتم ولی یه وقت های فهمیدم خیلی از پارک دور شدم.یادم نمیاد آیا برگشتم به راهی که اومدم یا همون مسیر رو ادامه دادم اما همین قدر می دونم که هرچی بیشتر می رفتم هوا تاریک تر میشد و دیگه روشنایی نبود.یادم نمیاد که ترسیده باشم یا گریه کرده باشم.فقط یادمه وقتی به اطرافم نگاه می کردم نور خانه ها که از دور میدیم خیلی دور بود .

ولی من همین طور می رفتم که توی تاریکی جلوی پام رو ندیم و افتادم توی یک جوی آب(که البته آب توش نبود)پام درد گرفته بود واسه همین گریه می کردم.که یه مردی دستم رو گرفت و گفت اینجا چی کار می کنی؟نمیدونم یا گفت خونتون کجاست؟

من فقط گریه می کردم.حتی اینقدر ظلمات بود که حتی چهره مرد هم نمی دیدم.انگاری تازه اون موقع غریبگی محیط رو احساس کرده بودم که گریه می کردم.دیگه یادم نمیاد که توی راه مرد چی بهم گفت.فقط یادمه که من رو برد به یک پاسگاه…وقتی رسیده بودیم اونجا داشت اذان می گفت.منو بردن توی یک اتاق که سربازا داشتن افطاری می خوردن .یادمه سربازا می خوردن و می خندین یک جورای می خواستن منو ازاین حالتی که داشتم پشت سرهم گریه می کردم دربیارن و می گفتن الان بابات میاد.میری خونه.نترس.ولی من گریه می کردم.یادمه سر سفرشون یه عالمه زولوبیا بود،با اینکه می گفتن بیا بخور و منم می خواستم اما نمی خوردم و باز گریه می کردم

تا اینکه بعد مدتی بابا اومد…حتی بعدشم یادم نمیاد

پی نوشت:اون طرف ماجرا از این قرار بود که اصلا کسی متوجه نبود من نشده بود،بچه ها رفته بودن خونه و سر سفره افطار که نمی دونم برادرم یا مادرم متوجه نبود من میشن و تازه اون موقع می فهمن که من توی پارک گم شدن.مامانم میگه جای نبود که گشته باشیم و چون اون موقع ها اون منطقه از شهر معروف بوده که خیلی ناامنه و اطرافش خانه های نیمه ساخته ای بوده…مامانم می گفت دیگه ناامید شده بودیم فقط از خدا می خواستم جسد بچه ام پیدا بشه،چون فکر افتادن بچه ام دست لاابالیا میشکتتم…تا اینکه…

رویاهای من

گرچه بارها و بارها آرزوها و هدف های زندگیم رو توی ذهنم مرور کردم که یادم بمونه دنبال چی هستم،بدونم شب به چه امیدی می خوابم و صبح به چه امیدی روزم رو شروع می کنم و از همه مهم تر چه جوری خود فلسفی ام رو قانع می کنم که برای چی زندگی و حیات رو ادامه می دم و دست از این زندگی نمی کشم!اما این بار برای اولین بار هست که می خوام رویاهای شخصی ام رو از رویاهای غیر شخصی ام جدا کنم اما هرچی فکر می کنم میبینم یه جورایی میان این دو هیچ فرقی نیست چون رویاهای شخصی من هست که رویاهای یک جامعه رو میسازه:”وقتی رویاهای بقیه روخوندم میدیم که چقدر خوب که هممون رویاهای قشنگ و زیبا داریم،رویاهای که نه تنها از نظر خودمون قشنگ و زیبا هست که از نظر اخلاق هم خوب است همان خوب حقیقی(یک خوبی مطلق)همه مون یک کشور پر از زیبایی و مهربانی و اخلاقی می خوایم اصلا برای چه رویامون رو محدود کنیم به کشور خودمون بله که همه مان رویای یک دنیای زیبا،یک دنیای بدون فقر،یک دنیای بدون ظلم،یک دنیای بدون جنگ،یک دنیای پر از صلح  و آرامش می خواهیم اما چرا همیشه این رویا توی ذهنمون باقی مونده چرا همیشه بهشت و دنیا آرمانی مون توی رویاهامون بوده ؟چرا وقتی صبح به صبح به رویاهامون سر نزنیم فراموشش می کنیم و یادمون میره که چی می خواستیم؟چرا هرچی بزرگ تر میشیم رسیدن به این رویاها از نظرمون سخت تر میشه؟چرا هرچی بیشتربه تاریخ نگاه می کنیم می بینیم توی هیچ عصری این رویا به واقعیت نپیوسته؟اونقدر که خودمون هم می دونیم اینا همیشه یک رویا میمونن!اونقدر که گاه امیدمون ناامید میشه!و توی بازی های زندگی غرق میشیم و وقتی صدای صور اسرافیل بلند میشه تازه یادمون میاد که ای وای با چه احسن الخالقین گفتنی به دنیا اومده بودیم و با چه کوله باری داریم از دنیا میریم.انگار که یه چیزی ته کوله مون رو سوراخ کرده باشه مگرنه واقعا رویای یک کشور بدون خشونت محال است؟مگر واقعا رویای یک کشور بدون فقر محال است؟مگر واقعا رویای یک کشور پر از آزادی و عدالت محال است؟

بزار بازم از عینک خودم نگاه کنم به یک روز معمولی خودم ببینم چرا فکر می کنم محال است!!

یک روز که شروع میشه دیدن معمولی ترین چیز از عینکم ترافیک  و آلودگی صوتیه شهر هست،دین کثیفی های شهر و خیابانم های پر از تبلیغات و نایلون های خوراکی هامون که آنقدر عادی شده که گاه حتی عینکم هم سانسور می کند آلودگی های که دلیل سیکلش را حتی در چشم های نارنجی پوشان هم می توان دید همان ها که می بینم با چه حسی تمام شب را تمییز می کنند ولی دوباره همان سیکل است که می ماند

عادی میشود برای عینکم دیدن دعواهای هر روز مردمی که در نبود جا در اتوبوس دعوا می کندد،عادی میشود برایم که هر روز قیمت تاکسی و نان بالا می رود،عادی میشود  دیدن سالمندانی که زیر هجوم جمعیت در مترو نفسشان تنگ میشود،عادی میشود دیدن زنانی که وارد ماشین گشت میشوند،عادی میشود دیدن زنان روسپی کنار خیابان،عادی میشود دیدن تمام بچه های قد و نیم قدی که به جای مشق بابا نان داد در مدرسه در زیر آفتاب  دست فروشی میکنند و بابای خانواده شان میشوند،عادی میشود دیدن تجاوزهای جنسیتی و روانی در پیاده روهای خیابان،عادی میشود نگاه های جنسیتی حتی در دانشگاه ها،عادی مشود تبعیض جنسیتی در قانون ها،از دیدن مردی که خودش مجری قانون برای زنش در برابر دیدگان مردم میشود،عادی مشود وقتی پای در دل ها و ناله های زنهای سرزمینت مینشینی،عادی مشود وقتی می دانی زندان ها از بی گناه پر و دانشگاه ها از بی گناه خالی،عادی میشود از درس های زندگی که از اخلاق خالی اند،از دروغ های که قیمت جانت و تمام زندگی ات هستند،اینکه اگر خودخواه نفع ات نباشی ضرر می کنی،اینکه اگر گرگ نباشی می بلعنت،عادی میشود که همه جا حق بی پول هاو بی واسطه ها پایمال میشود،عادی میشود که باید برای رسیدن به حقت حقی را پایمال کنی،عادی مشوید که باید دورغ بگویی،عادی میشود که زندگی با اخلاق مطلق مساوئی با تباهی است.

حتی تعداد زیاد سال های مبارزه فلسطینیان با ظلم برایمان عادی میشود،تمام سال های مبارزه با استثمار عادی میشود عادی میشود که از ظلم هایشان می گذریم

عادی میشود که غرق میشویم

عادی میشود که کوله بارمان درز پیدا می کند و هرچه بیشتر پیش میرویم آنچه از کوله مان میریزد وجدانمان است

همان وجدانی که نمی گذارد از حق داشتن محیط سالم و به دور از تنش بگذریم

همان وجدانی که نمی گذارد در برابر فقر و گرسنگی بی تفاوت باشیم

وجدانی که نمی گذارد در برابر ظلم سکوت کنیم

وجدانی که نمی گذارد از دیدن خشونت به راحتی بگذریم

وجدانی که نمی گذارد شب بخوابیم وقتی می دانیم حق کسی را پایمال کرده ایم

وجدانی که نمی گذارد پایمان را از دامنه اخلاق خارج کنیم

وجدانی که اگر ذره ذره از کوله مان خارج نشود نمی گذارد مدینه فاضله مان فقط در رویاهامان باقی بماند همان وجدانی که خالق مان را احسن الخالقین کرد”

آری رویای شخصی من که همان رویای اجتماعی من است این است که هیچ وقت وجدانم نمیرد…بیدار بیدار باشد وجدانم حتی اگر درد بکشد

نقطه جوش من

همه ما عصبانی میشیم اما واقعا بعضی عصبانیت ها عیر قابل کنترل هست اون وقته که به نقطه جوش میرسیم که دیگه عمرا بشه کنترلش کرد

آقا نقطه جوش من وقتیه که برمیخورم با این دسته از آدم ها:

درسته اون دسته از آدم ها که حق زنان رو پایمال میکنند عصبانیم می کنه اما به نقطه جوش نمیرسه البته شاید به برکت برخورد زیادم با این گروه از افراده اما وقتی این دسته از آدم ها ادعای دموکراسی و حق شهروندی و از این حرف ها می کنند و از این می نالندکه در جهان یا کشورشون دیکتاتوری وجود داره و حقشون رو می خوره و عصبانی هستند و بد و بیراه راه می اندازند اون وقته که بنده کاملا متفاوت به جای حق دادن بهشون به نقطه جوش میرسم:اینکه جناب آقای که از پایمال شدن حق حرف میزنی اون وقتی که داری به خاطر یکی دو ماده قانونی که یه حق های رو به تو داده تمام حقوق زن و فرزندتو پایمال می کنی و فکر می کنی اینها جزو مایملک تو به جساب میان و در نتیجه هر جور که عشقت می کشه باهشون رفتار می کنی و تازه اگه به این نتیجه برسی که دیگه نمی تونی باهش زندگی کنی به بدترین حالت پرتش می کنی از زندگی بیرون و همون حقوقی که همان قانون مذکور به تو داده بوده به او داده برات خیلی سخته که بدی و کار ی میکنی که طرف به غلط کردن بیافته و…اون وقت حالا میای ادعا می کنی که چرا افرادی که همان قانون مذکور اختیار تام بهشون داده چرا حقت رو پایمال می کنند؟

آقا اینا من رو به نقطه جوش میرسونن

یکی نیست بگه بشر تو که اندازه جو قدرت داری پادشاهی می کنی اون وقت انتظار داری اونایی که اندازه پادشاه قدرت دارن پادشاهی نکنند روتون رو برم…الانم نقطه جوشم..همین

پی نوشت:توی این مطلب اصلا کار به درست بودن یا نبودن قانون مذکور نیست حرف یه چیز دیگه ست…بفهمید..ما رو هم به نقطه جوش نرسانید

بار سکوت

دارم با دوستم قدم میزنم.بهش از پلان علمی ام میگم اینکه می خوام توی چه حیطه ای کار کنم،موضوعی که می خوام روش کار کنم و به شدت دنبالشم چیه

سریع میگه:من چندتا سمینار توی این حوزه داشتم و اصلا خوشم نمیاد..مزخرفه

و من ادامه میدم:جالبه اما این موضوعات برای من خیلی مهمه  یکجورایی می تونم حتی باهاش زندگی کنم

باز سریع میگه:اصلا..خیلی مزخرفه…هیچی توش نیست..به هیچ چیز نمیرسی آخرش

میگم:می دونی چیه گرچه برام مهم هست که بتونم به نظریه اش برسم اما مهم تر از همه مسیر رسیدن هست،میدونی چیه فرق من اینکه از مسیر رسیدن به نظریه هم لذت میبرم

میگه:نه بابا هیچی نیست…خیلی خالیه..تو چندتا مقاله در موردش بخونی می فهمی هیچی نیست

و من به قدم هام دقت می کنم و به این فکر می کنم که واقعا نمیدونه خوب قطعا خیلی توی این زمینه خوندم که علاقه مند شدم و باز به این فکر می کنم که واقعا یعنی یک درصد احتمال نمیده آدم ها علایق و هدف های متفاوتی توی زندگی شون دارن

و انگار سکوت کرده ام

حرف ها توی ذهنم حرکت میکند و بیان نمیشود…انگار حوصله بیان ندارن…چون مغزم فکر می کند همه چیز را که نباید گفت

و باز سکوت کردم

و به این فکر می کنم که چقدر من دیگر حوصله بحث ندارم

تعطیلات عید خود را چگونه سپری کردید؟

حدود ۲۰ روزی تعطیلات نوروزی بود…برای من البته…گرچه امسال رو سال مطالعه،کار و فعالیت برای خودم گذاشتم اما شروعش که اینطور نبود البته خودم هم می دونستم و در حقیقت نمی خواستم تو تعطیلاتم سراغ درس برم…نه اینکه چند مدته فشار درس روم بوده و احساس میکردم همیشه درس دارم تصمیم داشتم این تعطیلات رو که هیچ استرسی ندارم پس کامل استراحت کنم واسه همین فقط یک جزوه درسی با خودم آوردم که این هم اصلا باز نکردم…ولی خوب چند کتاب غیر درسی با خودم آورده بودم که بخونم ولی خوب نخوندم بازهم…یعنی هر شب باخودم می گفتم که از فردا….قبل عید می گفتم خوب دیگه از سال جدید،بعد عید گفتم دیگه ۵ روز اول همه استراحت اند اون وقت من پاشم درس بخونم،اما حساب ۵روز اول عید از دستم در رفت. امروزم دیگه گفتم بی خیال ….واقعا هرچی فکر میکنم یادم نمیاد چی کار کردم…فقط فقط می دونم که بدون دغدغه و استرس استراحت کردم..خیلی بهم فاز داد و اینگونه چند روز باقی مانده رو هم میگذرونیم به امید اینکه این ۳ماه پیش رو که خیلی سخته غر نزینم به جان خودمان سال نو بسی مبارک و خجسته

اولین بهار آرش

با دنیا اومدن آرش خیلی چیزها عوض شد

امسال برای آرش اولین بهار هست،اولین بهار زندگیش.وای که چقدر کوچیکه پس….من ۲۴تا بهار بیشتر از او دیدم…

با اومدن آرش خانواده ۹ نفره ما ۱۰ نفره شد…گاهی وقت ها اصلا باورم نمیشه که هست

اونقدر دوسش دارم که خودشم مطمئنا باورش نمیشه

سال ۹۱ اولین بهار آرش هست

 امیدوارم همه بهارهاش و همه روزهاش بهاری باشه

عاشقتم آرش

پی نوشت:آرش اولین خواهرزاده بنده

مدینه فاضله ما زنان

زنی که در ۸مارس رفت

نامه ای به زنان بت شکن تاریخ

http://www.ir-women.org/spip.php?article9946

نمی شود که نامه نوشت اما ندانست که مخاطبت کجای دنیاجای گرفته است، برای همین من می خواهم که نامه ام را برای تاریخ ارسال کنم. تاریخی که خودش می داند مخاطبین من کجای تاریخ بشریت جای گرفته اند، تاریخی که به چشم خود حتی آنها را در خلوت ترین گوشه تنهایی خانه هایشان دیده است، تاریخی که می داند مخاطبین من تمام زنان بت شکن تاریخ بشریت هستند. زنانی که در طول تاریخ بشریت هر کدام به اندازه سهم شان از زندگی بت های مردسالاری راشکستند، زنانی به یادشان مانده بود به چه برابری زاده شده اند،زنانی که استبداد و زورگویی تفکر مردسالارانه را برنمی تافتند، آنها که تبر به دست ایستاده بودند، آنها که چهر هایشان،کمرهایشان شکست اما بازوانشان هنوز محملی برای تبر بت شکن بود، تبری که بازو به بازو رسیده بود، تبری که بوی دستان زنان بت شکن قبلی را می داد، تبری که می شکاند اما نمی شکست.

تاریخی که تک تک لحظه های زندگی این زنان بت شکن را در دل خود جای داده است.ای کاش که این تاریخ می گفت چه سهم های از زندگی برای این بت شکنی به حداقل خود رسیده است،چه کمرهای که روزها در خلوت و شب ها در تنهایی شکستند اما مگر می توان ندید…

و الان زمانی است که من می خواهم به زنان بت شکن بگویم که خیالتان تخت،تاریخ تبر بت شکن را به ما رساند، بگویم که آسوده بخوابید که تبر در راه جا نمانده است بگویم که نمی دانم این چه قدرتی است که هنوز تمام نشده است، بگویم که می دانم که هر قدرت و لذتی که از برابری حق از زندگی ام می برم دلیلش سهم زندگی شماست، سهم زجرهای شماست،سهم آرزوهای که داشتید و برباد رفت.

و من می خواهم به زنان بت شکن بگویم که تاریخ به ما نشان داد که بت های بزرگ را شما شکستید، بت هایی که نفی مان می کرد، به مثابه کالا خرید و فروش می کرد، ختنه مان می کرد، زنده به گورمان می کرد و …

بت هایی که برایشان گوسفندان قربانی شده ای بودیم که تنها شانس مان از زندگی، نبودن شانس برای گوسفند قربانی دیگری بود.

و ما زنان این نسل با بت های کوچک نابرابری حقوق رو به رو هستیم، بت های که صاحبان قدرت برای صدمات جسمی، روانی، کنترل دین و عقاید،کنترل آرزوها و هدف های زندگی مان هستند.صاحبان قدرتی که حق ها را پایمال می کنند، ارزش های وجودیمان را کامل نمی داند، هنوز ارزش وجودیمان جسممان است، هنوز جسم و جنس ها در بوغ و کرنا هست، هنوز نگاه ها به تن هاست تا به فکر ها، هنوز دستمان از بسیاری از مشاغل کوتاه است و البته هنوز در گوشه و کنار زنان به خاطر زن بودنشان سرکوب میشوند و شاید باورتان نشود که حتی در نسل ما نیز در گوشه و کنار میشنویم که زنان به خاطر دختر به دنیا آوردنشان کشته می شوند، و چقدر تلخ است که ببینی زنی از اینکه فرزندش دختر نیست خوشحال میشود که دل شوهرش و یک دنیا را شاد کرده است و بهای کارش توجه و محبت و حتی حیات است.

و این مرا به این فکر می کشاند که چقدر این بت ها سنگی و پابرجاهستند که هرچقدر شکستید هنوز هستند، هنوز روییده می شوند، هنوز حمایت میشوند، هنوز ارزش مندند، هنوز در برابرش سجده می کنند، هنوز برایش قربانی می کنند. اما در کنار تمام این بت ها زنان بت شکن تاریخ زمان ما زیاد است، زنانی که در گوشه و کنار دنیا وشاید با فاصله های زیاد از هم زندگی می کنیم اما پیمان بت شکنی را در دل هایمان بسته ایم، پیمان بسته ایم که زنجیره بت شکنی را نگسلیم، پیمان بسته ایم که تبر را زمین نگذاریم حتی اگر شکستیم، پیمان بسته ایم که مانند زنان بت شکن گذشته بزرگ ترین بت های دوران مان را خودمان بشکنیم.

و من به این می اندیشم چقدر این تبر قدرت مند است که هیچ گاه خسته نمی شود،تبری که می داند روزی به ریشه میرسد و من چقدر خوشحالم برای زنان نسلی که ریشه ها را می زنند، زنانی که دیگر حتی ریشه ای نمی بینند و آن زمان است که لذت زندگی و آرامش، زنان تاریخ را آرام می کند و آنها هستند که طعم زندگی تمام زنان تاریخ را خواهند چشید.

شناخت خود۱

۱۳/۱۱/۹۰
بدون شک همه افراد یک سری خصوصیات خوب دارن یک سری خصوصیات بد!و من فکر می کنم این دیگه شانسه که یکی مهربون میشه یکی بداخلاق..یک جورایی مثل هوش و استعداد میمونه و دست خود شخص نیست مگر اینکه تلاش کنه همون طور که بعضی ها با تمرین ها خاصی سطح هوشی شون رو بالاتر میبرن اما بلاخره که باید یک سطحی وجود داشته باشه که بشه کاریش کرد و منم فکر می کنم اخلاق هم همین طوره یعنی میشه یک سطحی از اون رو تغییر داد اما خوب به کل که نمیشه…در واقع من یک روانشناس نیستم که بخوام در این زمینه نظر بدم فقط این نظر بر اساس تجربیاتم هست که می تونه این تجربه اشتباه باشه یعنی منظورم اینکه به این دلیل که مسیر رو اشتباه رفتم در نتیجه تجربه اشتباهی به دست آوردم.
پس در راستای یافتن مسیری هستم که نظرم در مورد این تجربم عوض بشه!
هرچی بزرگ تر میشیم خیلی بهتر خودمون رو میشناسیم،و اینکه دیگه نمی ترسیم که اخلاق های بدمون رو بلند بگیم،بلکه وقتی می گیم یعنی گام اول رو در راستای شناخت خودمون برداشتیم و قراره که گام بعدی یعنی تغییر رو برداریم
یک مدتی هست متوجه یکی از اخلاق های خودم شدم یعنی گام اول رو برداشتم یعنی خوب فهمیدم که آدمی هستم که زیاد گیر میدم و زیاد انتقاد می کنم،نه اینکه این گیردادن وانتقاد کردن جنبه منفی باشه بلکه خیلی از اوقات ازدیدگاه بقیه(چون مسلما از دیدگاه خودم همه انتقادام وگیر دادنم درسته که انجام میدم) این انتقاد خوب هست و گیردادن برای کار منفی هست که طرف مقابلم انجام میده اما جدا از مورادی که اشتباهه این انتقاد یا به شکل صحیحی صورت نمی گیره بعضی از این انتقادا که حتی درسته اما می بینم که اطرافیانم ناراحت میشن و دلیلش رو زیاد بودن این انتقاد می دونم.
گرچه خودم به شدت ناراحت میشم و عذاب می کشم که گیر می دم ورفتاری را درست نمی دونم که انتقاد می کنم اما جدیدا حتی انتقاد کردن های خودم نه تنها احساس می کنم طرف مقابلم رو اذیت می کنه،دیگه روی اعصاب خودمم رفته….یعنی اون قدر سطح انتقادم بالا رفته که انتقاد کردن خودم رو هم زیر سوال می برم…و حالا این رفتارم خودم را هم اذیت می کنه و گاهی حتی احساس می کنم بعضی موقع ها این انتقادهای مکرر دست خودمم نیست…گرچه بقیه نیز توی این انتقاد ها و گیردادن های مکررم دخیل هستن چون قطعا اگر رفتارهای اشتباه رو انجام ندن منم گیر نمی دم و انتقاد نمی کنم اما چون قطعا تغییر دادن بقیه سخت تر از تغییر دادن خود هست واسه همین تصمیم گرفتم که تلاش کنم این تغییر رو از خودم شروع کنم ببینم می تونم اگه تونستم اون موقع می تونم انتظار داشته باشم که بقیه هم وقتی متوجه رفتارهای اشتباهشون میشن اون رو عوض کنن!!!
البته قطعا این تغییر یک روزه محقق نمیشه;)